Babacığıma İthafen...
Yoğun bakımda elimi öptüğün ve beni sevdiğini söylemeye çalıştığın gün gözümün önünden gitmiyor... Bende sana söyledim ya, bilincin yerindeyken, beni anlayabiliyorken söyledim ya, ne kadar rahat olunursa, o kadar içim rahat... Acı haberini alana kadar hep umut vardı içimde... Her yeni günde güzel haberini, iyi haberini almaya uyanıyordum... Ama olmuyordu, doktor doktor gezip bir çare bulunamaması ve elimin kolumun bağlı öylece beklemek, bile bile beklemek ama konduramamak... Umutlarım soldu... Hayatım boyunca 2011 Kasım ayına kadar yaşadıklarım içinde beni en çaresiz bırakan 2. durum...İlki annemin rahatsızlığıydı... Umutlanmanın hiç bir işe yaramadığını görüp, kanadı kırık kaldığımsa ilk durum... Hayatın, bize oynadığı, içinden çıkılamaz ve çıkamadığım en berbat oyunuydu... O yüzden, o sabah telefon geldiğinde "daha değil" diye isyan ettim... "şimdi olmaz, olmamalı ben daha Benan'ı götürecektim ona" dedim... Umut etmeyi bıraktım sende...