bir mektup bu...
Nerden bilirdim ki 6 yıl sonra birinin hislerine tercüman olacağını... ............................. “ 25 Aralık 2005 Senden uzakta… Hayır hiç çekilmiyor bu yalnızlık… alışamadım gitti bu soğuk, sessiz gecelere… sensin sanki evimin neşesi, hareketi… Şimdi bir hayal oldun… düşlerimde görür oldum artık seni… zamanlı zamansız geldiğinde aklıma, garip bir tebessüm belirir oldu yüzümde… Alışkanlık mıdır bilmiyorum?! Kahveyi bile 2 fincan ölçüyle yapıyorum. Hatırlar mısın yemeğin üzerine sigaramızı kahveyle içerdik. Koyu sohbetlerimize dönüşürdü...